تمام تصور اتوبوس سواری های طولانی طولانی طولانی ملالت بار فردا ، با تصور درخشش چشم های پرانتظار پرمهر یک نفر , دلچسب می شود ، یک نفر که صدایم می کند "نامرد دلتنگی آفرین" ، یک نفر که صدایش می کنم "بابا" ؛