دوستی دارم که وقتی چیزی به آن تعارف می کنی ، مثلا یک فنجان چای ، بدون گفتن میل ندارم و ممنون نمی خورم , قبول می کند ، یا حتی اگر خوشش بیاید می رود یک فنجان دیگر هم برای خودش می ریزد ؛

دوست دیگری هم دارم که وقتی به او بگویی فلان چیز چقدر قشنگ است ، مثلا تیشرتی که پوشیده ای ، می گوید خب واسه ی تو و این حرفش یک تعارف نیست بلکه خیلی زود تیشرتش را دستت می دهد و می گوید تا الان برای من بوده ، حالا تو خوشت اومده من دوست دارم برای تو باشه ؛

و شما نمی دانید من چقدر این دو تا دوستم را دوست دارم ، با اینکه یک ماه بیشتر نیست که با هم آشنا شده ایم اما عجیب به دلم نشسته است این اهل تعارف های الکی نبودنشان و روراستی ـشان :)